Artık yapmıyorum. Mesafe koyuyorum. Duruyorum. Eylemiyorum.
Yazılım dünyasında başarı genellikle “hareket” ile ölçülür: Yazılan kod satırları, kapatılan ticket’lar, devreye alınan feature’lar ve bitmek bilmeyen toplantı maratonları. Yıllarımı bu hızın içinde, her soruna anında müdahale ederek ve her yangına ilk koşan kişi olarak geçirdikten sonra, son zamanlarda kendimde radikal bir değişiklik fark ediyorum.
Artık yapmıyorum. Mesafe koyuyorum. Duruyorum. Eylemiyorum.
Ve garip bir şekilde, bu “eylemsizlik” halinin, kariyerim boyunca edindiğim en zor ama en değerli yetkinliklerden biri olduğunu keşfediyorum.
Bir yönetici olarak en büyük yanılgımız, her an ulaşılabilir ve her soruna çözüm üreten kişi olmamız gerektiği düşüncesidir. Oysa her şeye müdahale ettiğimizde, ekibimizin problem çözme kaslarını zayıflatıyor ve stratejik düşünme alanımızı daraltıyoruz.
Son zamanlarda, önüme gelen her soruna “Hemen ne yapabiliriz?” diye sormak yerine, bir adım geri çekilmeyi tercih ediyorum. Bu mesafe, sorunun kök nedenini görmek için gereken perspektifi sağlıyor. Çoğu zaman, biz eyleme geçmediğimizde sistemin kendi kendini dengelediğini veya ekibin çok daha yaratıcı çözümlerle geldiğini görüyoruz.
Yazılım mimarileri inşa ederken “loose coupling” (gevşek bağlılık) prensibine severiz ve uygularız; ama kendi çalışma alışkanlıklarımıza gelince her şeye sıkı sıkıya bağlı (tightly coupled) yaşarız. Kendimi bu bağımlılıktan kurtarmaya çalışıyorum.
- Mesafe koymak: Her Slack/Teams/Skype/Mail bildirimine, her teknik tartışmaya veya her mikro detaya dahil olmamak bir eksiklik değil, bir önceliklendirme sanatı bence.
- Durmak: Bir karar vermeden önce sessizce beklemek. Yazılımda “en hızlı çözüm” genellikle “en teknik borç yaratan çözüm” oluyor. Durmak, o borcu henüz oluşmadan engelliyor.
“Hiçbir şey yapmamak” dışarıdan kolay görünse de, bir yazılım yöneticisi için içsel bir savaştır. Yılların getirdiği “çözüm üretme” refleksini dizginlemek, zihni o tanıdık gürültüden uzaklaştırmak büyük bir disiplin gerektiriyor.
Şu an kendimi bu alanda geliştiriyorum. Bir sprint planlamasında sadece dinleyici kalabilmeyi, bir mimari hatada hemen klavyeye sarılmamayı, işlerin “yolunda gitmeme” ihtimaline karşı oluşan o kaygılı eyleme geçme isteğini bastırmayı öğreniyorum.
Harekete geçmiyorum, çünkü sadece durduğumda büyük resmi görebiliyorum. Mesafe koyuyorum, çünkü ancak uzaktan bakıldığında sistemin nereye evrildiği netleşiyor.
Belki de modern liderlik, ne yapacağımızı bilmekten ziyade, ne zaman ve nerede durmamız gerektiğini anlamaktan geçiyor. Eğer siz de her gün aynı kaosun içinde koşuyorsanız, kendinize şu soruyu sorun: En son ne zaman sadece durup, hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmadan sistemi izlediniz?
Bazen en büyük ilerleme, bir adım bile atmadığınız o anlarda gerçekleşir.